Over het rugzakje wat een hele grote zware trekkers rugzak werd

Ja zo heb ik ik de laatste maanden zitten denken, me eerst afvragend, hoe het in vredesnaam toch bestaat dat je evengoed verder gaat na het het verlies van je kindje. Iets wat ik voor onmogelijk had aangenomen; als je je kind verliest, dat is het ergste wat er is, dat overleef je niet, dat kun je niet aan, daarna is er niets meer, niets. Dat is wat ik dacht. 

Ik vertel, in deze laatste weblog, over het verhaal van het rugzakje wat een trekkers rugzak werd. Voor mij metaforisch voor hoe ik omga met mijn verdriet om het verlies van Tys*. Ik spreek bewust in de ik vorm. Waarom doe ik dat zo vaak, waarom noem ik Edwin bijna nooit? Wel, hierom; ik kan nooit Edwin zijn gevoelens zomaar opschrijven, het zijn zijn gevoelens, die kan ik nooit goed genoeg voelen om ze te verwoorden. Daarnaast houdt Edwin er helemaal niet van om zaken publiekelijk te maken, gewoon omdat hij er niet van houdt. Vanzelfsprekend respecteer ik dat, zonder enige moeite, gewoon omdat ik van hem houd.

Ja, de oplettende lezer heeft het al gezien; laatste weblog. Dit is de laatste weblog die ik schrijf. Het is klaar, er is geen inspiratie meer om wekelijks te schrijven en daarnaast is er de angst voor de verschillende interpretaties die aan mijn woorden gegeven kunnen worden die zorgt voor een soort writersblock. Het schrijven zal blijven, maar dan in mijn handgeschreven dagboekje. Ik heb het nodig om mijn vele hersenspinsels te kunnen ordenen. Telkens weer merk ik dat, zodra ik dan wel aan het schrijven ben, de woorden bijna als vanzelf komen en er voor zorgen dat het rustig wordt in mijn hoofd, HEERLIJK! Ik ga ze alleen nu niet meer met iedereen delen. Waarom niet symbolisch wachten tot het een jaar geleden is dat Tys overleed, nu 11 maanden en 1 dag geleden? Ik heb er de afgelopen weken over nagedacht. Ik denk dat het voor mij nauwelijks verschilt of het nu 364 of 365 dagen geleden is dat onze Tys overleed. Terwijl ik dit schrijf denk ik: klopt, dit jaar is het op 19 november geen 364 maar 365 dagen geleden dat Tys overleed (schrikkeljaar). Die ene dag, het is weer 19 november, zal voor mensen die er iets verder vanaf staan meer betekenen. Men staat er weer extra bij stil. Ik niet meer dan ik al doe, voor mij is het nog zo n belangrijk deel van mijn gedachten, ik word er niet steeds mee geconfronteerd, het is continu bij me. Ik denk dat bijvoorbeeld 19 november 2009 moeilijker zal zijn, dat in de tussentijd er langere periodes van minder intens verdriet zijn geweest en dat dan juist zo n 19 november erg contronterend is. Ja en over data/tijden gesproken; vele malen dachten mensen die met ons meeleven en ook ikzelf dat 2008 alleen maar beter kon dan 2007....daar ben ik niet van overtuigd. 2007 begon toch echt stukken beter, en ohhh wat hebben we van Tys en alles wat ie met zich meebracht mogen genieten! 2008 is tot op heden toch echt veeel minder genieten en veel meer verdriet, verdriet zo groot en zo veel, het inmens grote gemis, ik kende het bestaan niet van dit verdriet dat je verlamt, je realtie zo af en toe stevig op zijn grondvesten doet trillen, al het verdiet van jezelf en de mensen om je heen. Nou nee hoor ik kan tot op heden echt niet zeggen dat 2008 een beter jaar was dan 2007.

Voor ik vertel over het verhaal van een rugzakje wil ik kort stilstaan bij de woorden VERDER GAAN. Ieder mens heeft een eigen beleving met deze woorden. Over hoe het er uit ziet in tremen van gedrag, over hoe je moet denken en zo voort. Voor mij is verder gaan iets als....tja iets als, weet ik veel, onder andere weer aan het werk, weer naar de sportschool, weer met mensen op stap, weer kunnen lachen om en genieten van dingen. Zo ziet het er dan ongeveer in gedrag uit. Verder gaan met je gevoel is iets als niet meer het gevoel hebben ook wel dood te willen, niet meer alleen aan je verdriet denken, maar ook bijvoorbeeld aan je gezin, dat er weer een tijd komt dat je je zorgen maakt om je vriendin die ziek is, haar ontslag heeft gekregen, een eigen bedrijfje is begonnen, of je zus en zwager hun huis voor een mooie [rijs zullen verkopen,  plannen maken voor de vakantie, suks. Dit alles inlcusief je verdriet om het gemis van Tys*, dat verdriet neem je mee in je trekkers rugzak wat ooit een rugzakje was.....

Ooit was er een klein rugzakje. Dit rugzakje woog zo ongeveer 1 kilo en hing aan de schouders van een klein dametje. Dat dametje liep daar fier mee in de rondte. Het rugzakje vulde zich in de loop der tijd met keitjes, kiezelstenen, schelpjes en zand. Alle mensen op de wereld droegen zo n zelfde soort rugzakje. De ene rugzak was groter dan de andere. Soms waren ze zelfs te groot of waren de beentjes van de iemand die de rugzak droeg niet sterk genoeg om de rugzak te dragen. Het dametje aanschouwde dit zo heeeel af en toe, zelden eigenlijk. Ze wist nauwelijks beter dan dat het rugzakje zich consequent in de loop der tijd zou vullen met kleine keitjes. Op een dag, de rugzak woog inmiddels zo n 10 kilo en het dametje kon hier nog even fier mee in de rondte lopen als toen het rugzakje 1 kilo woog, werd er zonder pardon en pardoes een rotsblok van 40 kilo bij aangehangen. En daar lag het dametje met een hele harde val op de grond, BAF!! De harde klap verdoofde haar compleet. Toen ze weer bij kwam lag ze op haar rug bovenop de rugzak, benen in de lucht en stofwolken om zich heen. Ze was zo overdonderd dat het nog lange tijd duurde voordat ze kon overzien wat er was gebeurd en volledig in paniek raakte.

Zo lag het dametje daar, afwisselend in paniek en berustend in haar nieuwe lot. Het lot van op haar rug liggen en niets meer kunnen. Toen de stofwolken waren neergedaald kon ze een beetje om zich heen kijken. Eerst leek het of ze in de woestijn beland was, ze zag geen hand voor ogen. Er bleek stof in haar ogen te zitten. Door heeel veel tranen te laten stromen lukte het om de stof uit haar ogen te doen verdwijnen. Ze zag de wereld, ze herkende deze ook als haar eigen wereld, alleen nu lag ze horizontaal ipv vertikaal te staan. Daardoor bekeek ze de dingen toch vanuit een ander perspectief. Zo keek ze een tijdje rond. Ze dacht dat ze nooit meer op kon staan, het leek haar onmogelijk met zo n grote rugzak die inmiddels het gewicht en het formaat van een trekkers rugzak had aangenomen. Er ging tijd voorbij. Met het verstrijken van de tijd zag ze allerlei rugzakjes voorbij wandelen. Sommige waren net zo groot als die van haar. Meestal werden die gedragen door grote sterke mannen. Zo af en toe zag ze een kind met een veel te grote rugzak voorbij komen en verbaasde ze zich hoe stevig de kindjes daarmee op hun benen konden staan.

Op een dag brak het moment aan dat het dametje dacht: ja, ik wil ook weer vertikaal door het leven, ik kom nooit van die rugzak af, dus ik moet een plan bedenken om te leren lopen met die rugzak. Ze observeerde haar omgeving goed, vroeg hier en daar eens aan mensen, maar wat ze vooral deed was oefenen, oefenen, oefenen. Proberen is leren zei het jongetje van 4 dat continu in haar buurt was. Hij droeg ook een veel te grote rugzak voor zijn lengte, leeftijd en gewicht. Ze keek vooral veel naar dat jongetje. En zo krabbelde het dametje overeind, eerst tot zit, dat was al een hele verademing, maar oei, telkens als ze enige tijd zat viel ze onverwacht toch weer om, het kosstte nog te veel kracht. Proberen is leren bleef het jongetje herhaaldelijk zeggen. Dus bleef het dametje oefenen en oefenen, net zolang tot ze ook kon staan. De vond het geweldig, heerlijk om te staan, ze genoot van die momenten, ze voelde het zware gewicht op haar rug en daar leerde ze mee omgaan, soms zelfs mee te wandelen. Maar ai ai ai!!! Regelmatig en op onverwachte momenten gebeurde het dat het gewicht toch weer te zwaar werd. Dan moest ze rust nemen. Het dametje luisterde niet altijd naar de signalen die haar benen haar afgaven of die het jongetje vertelde, dan ging ze te ver en hup........ viel ze pardoes met volle vaart weer op de grond.

En zo gaat het nu nog steeds met het dametje, telkens wordt ze een stukje sterker en kan ze weer een stukje verder lopen, de wereld weer ontdekken, benieuwd hoe deze er uitziet en wat ze er allemaal kan, de trekkers rugzak met zich mee dragend.

Ja, dit is dus mijn beleving metaforisch beschreven.

Sons droom ik dat Tys nog leeft. Soms denk ik heel filosofisch. Wat ik mij dan kan afvragen is bijvoorbeeld: Waarom zeggen we over iemand die niet meer leeft dat hij of zij dood IS. IS dood is net of het een status van heden betreft, van er nog zijn, hij IS dood, dus hij IS iets? Regelmatig lees je in de krant of hoor je over iemand die is overleden; er was wel zoveel honderd man op de uitvaart. Ja, ik weet het ook, er waren 275 mensen om afscheid te nemen van Tys, waarom weet ik dat? Ik wil dit soort dingen niet weten. Vervolgens realiseer ik me, tje een aantal het ik daarna nooit meer gesproken, dus nu al 11 maanden en 1 dag niet meer, wat doe ik daarmee? Je kringetje wordt kleiner. Als een van ons overlijdt, dan komen ze vast niet meer, wat vind ik daarvan.....ik wil hier niet aan denken! Ook kan ik ergens mee bezig zijn en opeens iets op mijn wangen voelen lopen, iets nats, ik denk zelf nog he wat is dat, ik veeg mijn wang af en zie dat het tranen zijn, ik denk, he verrek mijn neus loopt ook, ik huil. LOSLATEN, VERDER GAAN....heeft er iemand ook een handleiding incl beschrijving van NUT EN NOODZAAK??

Nou goed, traditiegetrouw, omdat ik zo ben, omdat ik het wil, omdat ik het nodig heb, sluiten we natuurlijk juist deze laatste weblog positief en met een GROOT WOORD VAN DANK af. Lieve gene die dit leest. Bedankt voor je steun! Het zijn vier woorden die er onzinnig uitzien als je ze zo leest. Dat is de beperking van onze woorden: ze kunnen gevoelens niet uitdrukken. Gevoelens van dankbaarheid voor wat je voor ons betekent hebt kun je pas beleven als je iets meemaakt wat je liever niet (understatement uiteraard) mee wilt maken, dus ik hoop dat je er geen idee van hebt hoe dankbaar ik en, hier durf ik het wel, Edwin je zijn.

Iedereen alle goeds toegewenst en tot mails, sms, telefoon, hyves, weet ik veel wat :-)

Lieve groeten 

Even een impasse

We kwamen er ff niet uit, flinke dip gehad, we krabbelen er momenteel weer uit. Op het moment dat je er in zit, denk je dat je er niet meer uit kunt komen. En toch, daar zijn we weer een beetje. Heftig hoor. We lopen/ ik loop telkens tegen de grens aan, daar moet ik uit zien te blijven volgens arbo en maatsch werk. Mijn karakter heb ik wat dat aangaat tegen, die zoekt graag grenzen op. Hoe doe je dat nou, op veilige afstand van de grens blijven. Het antwoord is waarschijnlijk dichterbij dan ik denk.....slaapt al 17 jaar naast me! Maar goed, ik ben natuurlijk een echte vrouw, een die denkt alle wijsheid zelf in pacht te hebben, perfectionistisch net als vele anderen, die zal nooit zomaar haar man gelijk geven, die moet eerst zelf ervaren dat en hoe....Ik heb toch nata bene een zware studie achter mijn kiezen (Master bedrijfskunde, deels universitair psychologie), tja zo zie je maar weer, aan suks heb je geen reet wanneer het er echt om gaat ;-).

Niet alleen ikzelf, maar ook mijn omgeving denkt (btw meer ik dan mijn omgeving), dat als je eenmaal weer aardig op de rit bent, je ook op de rit blijft, vooral in mijn werk is het moeilijk voor mensen om met mij te werken. Ze kennen me niet, mogen natuurlijk eea van mij verwachten, ik zit op 90%, het ene moment lukt dat fluitend, zeker als ik de dingen doe die ik leuk vind, het andere moment bak ik er nx van, omdat het even niet lekker gaat, als ik dan ook nog dingen moet doen die ik niet leuk vind, dan gaat het mis. Heel normaal zeggen arbo en maatsch werk, ikzelf begrijp het ook, de mensen dicht om mij heen ook, op mijn werk rollen er gelukkig geen koppen en houden ze waar mogelijk rekening met me. Inmiddels afgestemd om 4 x 9 uur te gaan werken, jippie, 4 dagen, wat een heerlijk gevoel!

Twee weken geleden zijn we naar Londen geweest n weekend, mijn nichtje woont daar sinds een tijdje, eindelijk konden we eens kijken en bijpraten wat zij allemaal had meegemaakt het afgleopen jaar, want ja, ook dat was langs ons heen gegaan. Sam was mee, voor het eerst vliegen, geweldig leuk, uiteraard ook vermoeiend, maar zo de moeite waard. Sam mocht van juf echt iets engels mee nemen, het werden echte engelse kastanjes en een leeg flesje jus d organge. Echt engels hoor :-), heerlijk die dingen en ik maar denken aan iets speciaals, nee, de gewone dingen, die zijn speciaal! Sam wilde ook liever 2 x naar dezelfde speeltuin dan telkens een nieuwe, dit was al nieuw genoeg, zo is dat!

Nog een staaltje Sam; Sam loopt in Tys zijn kamer en zegt: mama; waarom heb je al die spullen voor Tys zijn kamer gekocht. Mama (slik..) : nou omdat Tys eigenlijk thuis zou komen wonen en niet dood zou gaan. Sam: Ja, maar Tys wil toch ook leven? Ik: jazeker! Sam: Tys, goed luisteren naar dokters, oh nee, nu is het al te laat, nu is Tys al maan geworden. Ik: ja, verdrietig he? Sam: nee hoor, huilen is voor baby s. Ik: nee hoor, mama is ook nog heel vaak verdrietig dat tys er niet meer is. Sam kijkt mama eens goed aan, mompelt hmm, stapt onder de douche en is wel 10 min stil aan het spelen onder de douche (Ik denk dat ie even na moest denken).

Bartje van de buurt die bijna 4 wordt, leert van papa fietsen. Ze komen langs Sam en kleine Chantal (4). Bart vertelt aan Sam dat Bart niet bij Sam in de klas komt, want zijn grote broer Mark zit al bij Sam in de klas en broertjes komen niet bij elkaar in de klas. Sam: maar waar moet Tys dan naartoe als die 4 wordt? Mama: Tys wordt geen 4, je wordt geen 4 als je dood bent en je gaat ook niet naar school. Sam is even stil en oppert dat Tys vast naar de dode school zal gaan. Chantal: Ja, Tys gaat naar de grote dode school! Sam: JA!

Doe wat je altijd deed
Toen ik er nog was
Leef elke dag voluit
En met heel je hart

En je vindt mij
En je voelt mij
Ik ben dichtbij je
Mis mij
Het is oke
Want ik mis jou net zo

Huil als je huilen moet
Laat je tranen maar vrij
Maar als je weer lachen kan
Houd je niet in voor mij

Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou
Ik ben dichtbij je
Waak over jou
En als je me zoekt
Ben ik er altijd

Geniet alsjeblieft als je kunt
Elke dag voor mij
Koester elk moment
Het is zo voorbij
Spring, lach en dans als een kind
Zet de schaamte opzij
Doe het niet alleen
Open weer je hart
Ook al voelt het vreemd
Je doet het ook voor mij

Zing en uit volle borst
Jaag je dromen maar na
En weet wat je ook zal doen
Dat ik achter je sta

Want ik voel jou
Ik beleef alles met jou
Ik ben dichtbij je
Waak over jou
En als je me zoekt
Ben ik er altijd
Doe wat je altijd deed
Toen ik er nog was

Wie anders dan: Marco Borsato!

Medium bezoek brengt verwarring

Gister naar een medium geweest, er was een paranormale beurs in Middenmeer. Samen met Hellen (waar zou je toch zijn zonder je vriendinnen denk ik regelmatig) gingen we naar een meneer. We hebben er wel een uur gezeten (voor maar € 7,50!!). Hij bracht vooral een hoop verwarring. Ik stond buiten met een to do lijst ipv een stukje rust/bevestiging zoals ik gehoopt had. Over Tys vertelde hij dat Tys gewoon klaar was, TYS ontdekte dat hij een te grote taak had en vertrok. Ook vertelde hij dat Tys een oude ziel is, een druk baasje. Ik moet meer naar Tys luisteren wanneer ik tegen zijn foto praat, enerzijds meer loslaten, anderzijds meer bezig met mijn rouw, ik hoef niet zo stoer te doen. Sam moet meer kleuren, hij moet ook de keuze hebben uit veel kleuren, dus to do; naar de winkel voor een tekendoos met veeeel kleuren :-). Ik moet met mijn moeder, oma, man en kind Sam meeer communiceren etcetc. Sam loopt voor zijn verdriet weg volgens deze meneer en toen ik trots vertelde dat het zo goed gaat op school, vond ie dat een bevestiging, het kan toch eigenlijk niet goed gaan op school als je zoiets hebt meegemaakt.....wel heb ik ooit; het is ook nooit goed! Tja, nou goed, verder laat ik het eerst maar op mij inwerken, dan zie ik wel wat ik ermee doe. Ik ga nog wel eens een keer heen over een tijdje. ps Hij vertelde ook interessante zaken om over na te denken hoor, t was zeker niet nx.

Afgelopen zaterdag stonden we dan in het Noord Hollands Dagblad, met een enorme foto. Bedankt iedereen voor de reacties! Nu hopen dat het ten goede komt aan het Tysfonds.

De drie dagen training geven vorige week gingen goed gelukkig, de eerste twee dagen een goede score/ tevreden deelnemers. Ik was blij weer thuis te zijn woensdag zeg! Donderdag in utrecht ging iets minder. Niet slecht hoor. Ik had een medetrainer die eigenlijk zijn mond zou houden (dacht ik) maar steeds in de verleiding kwam om dat niet te doen, bovendien was deze training nog nieuw. Als feedback van mijn medetrainer kreeg ik te horen dat ik niet zoo enthousiast ben (hij kent mij niet). Nee zei ik, dat klopt. En heb het daar bij gelaten.

Sam had zaterdag een enorm oor, het arme ventje, wel drie keer zijn eigen oor, weer een allergische reactie op een insectenbeet, savonds naar de huisartsenpost een drankje gehaald, na een uur werd het al minder gloeiend en kon Sam lekker slapen. Zondag bij Wout, Mir en Mats geweest. Erg gezellig, Mats gaat SUPER. Hij eet als een dijkwerker, nog beter dan Sam deed op die leeftijd, zelfs chips kan hij al eten, moet je nagaan; er zit ook nog een canule in dat keeltje (wel ander pijpje natuurlijk, maar de meeste canulekids eten via sonde en/of heel slecht!). Vandaag moest Mats weer opkomen voor controle naar zijn luchtpijpje. Er kwamen bijzonder positieve berichten, over 6 weken weten ze meer over of Mats nog wel of niet een hersteloperatie moet.

Laatste berichtje; Zuslief heeft een huis gekocht: van harte lukje! Nu komt haar oude huis te koop. Weet je iemand die een riante tussenwoning wil kopen?? Bel Leonieke; 06-52068586.

Paddestoelen seizoen komt er aan.....

In september begint het paddestoelenseizoen, dit loopt tot november. Weekend van 18 november 2006 waren we een weekendje weg naar Apeldoorn, daar vond Sam in het bos een prachtige paddestoel, rood met witte stippen. Dit staat op een foto boven mijn bureau, helaas geen digitale versie meer te vinden. Exact een jaar later overleed ons binkie Tys en werd zijn symbool een grote paddestoel rood met witte stippen.....

Ik heb van viendinnen tips ofwel cadeautjes gehad in de vorm van een paddestoel, geweldig bedankt! Alles op het gebied van paddestoelen is welkom, mail sms, maakt niet uit, bedankt alvast!!

In Laren is er een viaduct die de naam Paddestoel draagt!

Het NHD van zaterdag  vertelt over het overlijden van Eric Visser, hij was ongeneeslijk ziek en vroeg iedereen hem een smsje te sturen bij zijn overlijden, zo had ie onderweg wat te lezen. Massaal werd hier (gelukkig) gehoor aan gegeven. Het NHD vertelt over dit bijzondere gebeuren dat dat een goed begin is van de rouwverwerking voor de naasten! Een goed begin van rouwverwerking? Een goed begin?? Bestaat er een goed begin van rouwverwerking??? Wat een domme tekst. Maar goed, t zal goed bedoeld zijn natuurlijk. Klinkt alleen een beetje als; een goed begin is het halve werk, tja en zo werkt dat niet als je een dierbare verliest.

Vrijdag kregen we te horen dat Ron v Scheijen ernstig ziek is, actute leukemie verdorie. Hij ligt in het VU. De relatie met ons is oa dat hij zich inzet voor het Tysfonds, mede als voorzitter van de zakenclub Middenmeer. Ron en fam, veel sterkte met dit gemene gevecht, we denken aan jullie! Soms is er zoveel wat we voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen. Woorden zullen nooit in staat zijn gevoelens uit te drukken zoals ze bedoeld zijn (dat zie je maar weer aan bovenstaande alinea ook). Er zullen ook nooit genoeg woorden voor zijn.

En nog een uit de krant; een moeder die haar kindje verloor op de leeftijd van drie, had een uitvinding gedaan tijdens het leven van haar kindje; een speen met een knuffel er aan vast zodat ze de speen niet snel verliezen. Vele mama s zullen dit een uitvinding van jewelste vinden (vanaf oktober voor € 10 te koop bij prenatal). Een mama vond van niet, zij vond dat de mama van het overleden kindje maar misbuik maakte van het overlijden van het kindje.......wel heb ik ooit, dat bestaat toch niet, misbruik maken van.....dat doe je in zaken oid, niet met het overlijden van je kindje. De mama wil, net als wij met het Tysfonds, de strijd en overlijden van het kindje niet voor niets geweest laten zijn!

Nou goed, genoeg even over anderen, nu over onszelf; ik heb afgelopen week iets teveel van mijzelf gevraagd en er staat een week voor de boeg van drie dagen training geven. Ik moet zo naar Doorn, twee nachten daar slapen....BAH. Training geven is gelukkig wel leuk, dus daar haal ik dan mijn energie uit.

Afgelopen week in Zeeland geweest bij de opening vd winkel van Becky, bijouterie, tasjes kettingen. ik kon natuurlijk niet zonder iets vertrekken en kocht een leuk tasje, ik zei; ik ben helemaal blij met mijn tasje en dacht er achteraan; ja blij, vroeger zou ik in mijn nopjes geweest zijn, maarrrrr een kortstondig moment van blijdschap is me ook weer heel wat waard. Ik sprak daar een oude bekende, hij vertelde me dat hij duidelijk mijn verdriet aan me kon zien door de matheid en vermoeid/verslagenheid in mijn ogen. ja, helemaal waar, ook wel eens goed om eens eerlijk te horen wat men aan mij ziet. De fooien die de winkel ontvangt gaan in zijn geheel naar het Tysfonds!! Schattig he?!

Afgelopen vrijdagvavond een avondje met 13 meiden bij mij thuis, allemaal iets lekkers mee, het was echt gezellig! Bedankt meiden!

Nu Sam nog even; mama was donderdag op vrijdag in Zeeland, belde op naar huis. Sam: mama waarom bel je??? (6 mnd geleden was er nog geen denken aan om zonder Sam weg te gaan), Sam vervolgde: mama, we waren om half 7 wakker (Sam is 4 en kan geen klokkijken) mijn ogen wouwen open blijven. We gingen bij MacDonalds eten, ik stelde het voor aan Sam. Sam; Yes naar Donald huis, waar Tys was, Wouter en Mijam en Esmeeeeee. Sam is opzoek naar iets van plakband, komt Tys zijn kamer uitgerend met de rouwband die om een krans had gezeten, dag stoere Tys stond er op. Sam: mama dit is van Tys, maar Tys is toch dood, Tys geeft niet als we dit aan andere kindjes geven..............

Hoe bestaat het toch...

Ja hoe bestaat het toch dat het leven doorgaat terwijl je negen maanden geleden je kindje verkoren bent, ik snap er niets van, het gebeurt. Ik kan zelfs genieten van bepaalde dingen (blijft voornamelijk beperkt tot van Sam genieten, maar toch t is genieten), zin hebben in het aanstaande weekend Londen met Sam en daarna met Q en Tal naar Berlijn. Mijn hoofd en mijn buik zijn niet een, mijn hoofd snapt er niets van en mijn buik rommelt verder. Op de avondmarkt ook, ik snap zelf niet dat ik het kan opbrengen, het is vast de frustratie, de onmacht om iets voor Tys te kunnen hebben doen die ervoor zorgt dat je dit doet. Je doet t niet omdat je het leuk vindt, je doet t omdat je het heeel belangrijk vindt, de reden waarom is verschrikkelijk. Daarnaast zorgt ook de geweldige steun uit mijn omgeving dat ik kan functioneren. Vandaag hielp Movanna me met een interview met het NHD inz Tysfonds, ik vertelde mijn verhaal, het lukte goed, zonder te huilen, alleen mijn hart klopte af en toe zo hard dat ik bang was dat ie oversloeg, ik was bekaf daarna en had bere honger. Ja zo werkt dat, de een uit zijn/haar emotie in tranen, de ander door voor zijn gevoel een marathon te lopen wanneer er over gesproken wordt.  Mo en ik zeiden tegen elkaar; eigenlijk geloven we zelf niet wat we zitten te vertellen en er is geen woord gelogen!

Tja en Sam he, die doerak gaat lekker door, daar valt echt van te genieten. Afgelopen zaterdag naar kleuter zwemles, dat vond ie leuk! papa mocht nieteens mee, die moest op de gang wachten, dat viel tegen (voor papa dan, niet voor Sam). En zijn juf op school vindt ie erg leuk, ik vind juf best streng....dat zal wel aan mijn moederhart liggen :-). Chantal is zijn grote vriendin, elke week spelen ze wel een keer met elkaar, morgen mag Chantal blijven eten....en zo wordt mama steeds minder belangrijk voor Sam, een gezonde ontwikkeling, maar eh...mag het ietsje minder snel....:-)

Weer veel nieuwtjes inz Tysfonds, die zet ik komende weken op www.tysfonds.nl/nieuws

Avondmarkt Middenmeer, een zeer bijzondere ervaring!

Deze week stond in het teken van Sam zijn eerste schoolweek en de Avondmarkt bij het havenfeest Middenmeer, incl voorbereidingen. Dat was toch wel weer een mijlpaal zeg, Sam naar school, de eerste dag heb ik al beschreven, de dinsdag ging menneertje meteen uit spelen bij zijn vriendin Chantal, woensdag waren er dikke tranen, Sam wilde niet naar school, ik mocht even blijven om hem te troosten, hielp niets! Uiteindelijk heb ik Sam achter gelaten in dikke tranen en ben ik zelf snel naar mijn werk gereden, brr. Donderdag nog een beetje huilen, vrijdag lekker thuis gebleven en vandaag was alles weer goed, gelukkig zeg! Bij de hand hoor is ie, leuk om te zien, hij heeft in een week tijd erg veel geleerd op school; Sam wilde even wat vertellen terwijl papa en mama aan het praten waren, Sam zei; ik wil even geen stemmetjes horen, eh wat zei ik, GEEN stemmetjes! Iets wat ie niet op school, maar thuis geleerd had; Samen met mama had Sam een vliegtuig getimmerd, die liet hij aan de dames voor de Avondmarkt zien. De dames zeiden; oh wat mooi Sam, heb je die met papa gemaakt. Sam: nee met mama, maar papa zei een vrouw die kan timmeren, dat bestaat niet!  

Ja en toen, zaterdagavond Avondmarkt. Donderdag eerst nog druk vergaderen, kosten en produkten, aankleding etc etc. Iedereen is ontzettend druk geweest met de voorbereidingen en wel in het bijzonder Jeroen de Reuver, Leonieke en Movanna, zij hebben gezorgd voor een prachtige aankleding van de stand, zie foto onderstaand! Jeroen heeft met zijn bedrijf en andere bedrijven waar hij zaken mee doet  (zie verderop wie) gezorgd voor posters, flyers, visitekaartjes, stickers, donatiekaarten en een prachtig bord!!! Ongekend, en nog meer.....hij heeft ook gezorgd dat we postzegels en bidons in de verkoop hadden......ja en het gaat nog even verder, hij heeft een prachtige website gebouwd, zie www.tysfonds.nl !! Tenslotte, ja er komt geen eind aan, heeft hij het logo gemaakt waarna Jaap s Jeans (Wendy en Jaap) geregeld hebben dat ook kleding bedrukt was met het logo! Ja, en hoe ging t nou op die stand?? Nadat we de stand mooi aangekleed hadden, werd deze gevuld met wijn, bidons, postzegels, armbandjes, grabbelton, spaarpotjes, prachtige geboortedecoratie van Corry en uiteraard de paddestoelkaarsen. Aangevuld met donatiekaarten etc. Ben, die de wijn verzorgd heeft, verkocht heerlijke Paella voor het Tysfonds, helaas viel de verkoop tegen.  

Met name het prachtige bord trok de aandacht, niemand is voorbij gelopen zonder het bord te zien. Er kwamen veel mensen voorbij, niet iedereen stopte bij de stand, best moeilijk soms, als je bekenden voorbij ziet lopen die jou net niet zien. Oma Annet merkte dat ook. Hoort erbij zei Annalies, die met haar kappersteam Siesoo enthousiast met Tyslogo op de borst liep, geweldig bedankt daarvoor. Zeker de eerste jaren zei ze, ik geloof dat wel, dat je liever letterlijk met een boog om zo n enge stand heenloopt dan er op afstapt. Een heel bijzondere bezoeker hadden we wel: Omi uit Medemblik, door nichtje Marjolein gebracht, zo lief!! Ze bracht zelfs nog iets mee om te verkopen op de stand!! Bedankt lieve Omi! We hebben veel foldermateriaal uit kunnen delen, met name Movanna en Leonie waren zeer actief hiermee, wat nog best een uitdaging was, niemand van ons heeft hier ervaring mee en we hadden van te voren niet afgestemd wat we zouden zeggen tijdens het uitdelen. Ja en hoe ging de verkoop; tante Lemke , tante Anny en Oma Annet stonden vol enthousiastme in de stand. Anny zei: we gaan helemaal los meiden! Dat is niet gelukt, maar het was zeer de moeite waard, vooral de grabbelton en de armbandjes waren in trek. Ook de postzegels gingen aardig, de bidons en wijn bleven iets achter. Al het drukwerk is gesponsord door Xgraphix van Jeroen, Drukkerij de Letter, Baanstede druk en copy, Eipi Belettering, v.v. Flevo en NSD Etipost .TOP ALLEMAAL! Aan de producten die we verkochten hing wel een prijskaartje, de een verhoudingsgewijs iets meer dan de ander. De bruto omzet was 972,45! de kosten van deze omzet was 667, maakt een nettowinst van 305,45! Niet slecht voor op een markt waar het belangrijkste doel is om naamsbekendheid te krijgen!! Een succes te noemen en wordt vervolgd, aldus besloten tijdens het naborrelen met Leonie, Movanna, Leonieke en mijzelf :-)

Ik wil iedereen die mee geholpen heeft aan deze bijzondere ervaring enorm bedanken, met name Jeroen, Lukje, Movanna, Leonie, Oma Annet, tantes Anny en Lemke, Opa Boerderij, Corry, Yolanda en Hellen, paella Ben, Wendy & Jaap, Siesoo Hairstudio Oma Rene, die er voor Sam was, Zakenclub Middenmeer en iedereen die ik vergeten ben. Zonder jullie steun hadden we dit nooit gekund!

Inmiddels is de eerste bestelling via de nieuwe website een feit, SUPER!!

te gebruik ik alleen nog om de weblog in te schrijven, deze wordt ook geplaatst op de site www.tysfonds.nl. Hier kun je voortaan al het nieuws inz Tysfonds vinden, produkten bestellen etc. Veel leesplezier op de PRACHTIGE SITE!

Vandaag eerste schooldag Sam!! Degenen die de film finding Nemo kennen zullen dit herkennen in mijn volgende beschrijving van Sam zijn eerste dag....hij was helemaal door dolle heen, liep aan ons te trekken naar school, in de klas, hehe, eindelijk zat ie, zag hij zijn grote liefde Chantal weer die hem onmiddelijk naar zich toetrok, ik mocht hem nog snel een kus geven, papa was allang uit beeld, daaaaag.......Jeetje zeg, daar gaat ie dan, onze grote kerel. Hij vond t GEWELDIG! Vanmiddag uit school nog spelen in de speeltuin aan het einde van onze straat met klasgenootjes en vriendjes, leren fietsen zonder zijwieltjes (nog ff en hij kan het). Daarna eten, kwartiertje TV kijken, douchen en half 8 sliep ie :-). Met een vriendin nog besproken dat Sam eigenlijk al wel toe is aan zelf naar de speeltuin mogen, oeoeoe, wat wordt ie groot!

Deze week veel met Tys, de dood en mijzelf bezig geweest. Ik had met mijn werk tussentijdse beoordeling en een gesprek met de arbo. Kwam er redelijk goed uit, ik ben gewend goed/uitstekend te scoren, daarnaast is momenteel alle kritiek ontvangen moeilijk, dus echt blij was ik niet. Men was zeer te spreken verder over hoe ik het aanpak allemaal. Van de arbo nog een paar adviezen gekregen, wo een coach om de dingen waar ik in mijn werk nu nog last van heb om optimaal te kunnen functioneren op te pakken, kan ook resulteren in minder werken. Dat kost ook geld en moeite, denk ik, om mijn werk in minder uur te kunnen doen. Het blijft toch verleidelijk om net nog even dat ene voor die bank en net dat andere voor die andere bank te doen (ik werk vanuit huis). Bovendien ben ik straks weer veel tijd kwijt met trainingen geven in den lande + overnachting, tja, da s al moeilijk om binnen 40, laat staan minder uur te doen. Anderzijds, zo n dag als vandaag, de telefoon en mail staan uit, genieten van Sam, lekker rommelen en eigen dingen doen is ook erg fijn.....nou goed, wie weet hoe het afloopt.

Donderdag met de humanistisch medewerkster vh AMC gesproken, in oktober ga ik aan een goep humanistisch medewerkers vertellen hoe ik de begeleiding ervaren heb rondom het overlijden van Tys, zodat hulpverleners daar weer van kunnen leren. Echt iets voor mij zullen de meesten zeggen, mijn maatsch werk waarschuwde daarom juist; je doet al zoveel met je hoofd, het moet ook vanuit die buik komen. Dit samen zorgde weer voor veel emotie afgelopen dagen, je bent er weer zo mee bezig, doet nieuwe inzichten op in hoe je gevoel geweest is en hoe dat van Tys geweest moet zijn. Zo had ik de laatste uren van Tys zijn leven heel sterk het gevoel dat hij zich van mij afzette, echt met dat koppie de andere kant op liggen, nx van mij willen weten leek wel, ik dacht toen, ja wij hebben gister al afscheid genomen, vond dat nergens op slaan aangezien de volgende ochtend pas medegedeeld werd dat de behandeling stopgezet werd. Ik dacht ik kan het vast zelf niet aan om nu nog heel intem met Tys te zijn, ivm afscheid nemen. Mijn weblog van 18 nov zegt aan de andere kant weer genoeg, daar schijf ik dat het egoistisch is om Tys nog langer bij ons te willen houden + dat toen Mir binnenkwam om afscheid te nemen, meneertje Tys wel zijn hoofdje naar haar toedraaie en zijn oogjes naar haar opendeed. De humanistisch medew vertelde me dat ze al vaak had meegemaakt dat dit zo werkt en dat kinderen waarvan hun moeder ze niet loslaten op nare momenten overlijden, op de momenten dat mama even naar het toilet is ofzo. Zwaar, maar zeeer waardevol.  

Uitsmijtertje van Sam: Ik belde vrijdag op naar Sam om te vertellen dat Tristan ook bij opa en oma Boerderij ging spelen en dat ie mocht blijven eten. Sam: Ja mama dat snapt ik al. ik zie je straks wel weer mama, ik ga nu ophangen doeg......o ja mama, als we naar rieke in Lonede (mijn nichtje marieken in londen) gaan, wil ik liever helikopter of straaljager, niet vliegtuig.....

In de krant stond deze week: weblog bijhouden maakt gelukkig! Nou komt dat even goed uit, ik kan wel wat geluk gebruiken en ik houd een weblog bij :-). Ik kon me wel aardig vinden in de onderbouwing van het verhaal; ik merk zelf dat het goed is om elke week even stil te staan bij hoe de week was, zeker in deze fase van ons leven. Zo lees ik ook wel eens terug en herken toch echt wel stappen die we maken.

De afgelopen weken heb ik deze stappen wederom mogen ervaren; ik ben helemaal gestopt met roken in het RMHuis weer begonnen, net als iedereen daar. Ik rookte niet zoveel, 4 per dag ofzo, wel 4 teveel, ik vond het vies, stinken, slecht voor mijn gezondheid en duur, maarja verslaafd zijn, afkicken, dat doe je niet zomaar. Nu ruim twee weken geleden ben ik gestopt en heb ik verreweg meer momenten dat ik denk; heerlijk en handig om niet meer verslaafd te zijn! Uiteraard zijn er ook momenten dat je enorme trek hebt....en dan ga je snaaien! De vakantie had aan dit snaaien ook al een bijdrage geleverd. Tot vorige week vond ik het enkel en alleen een heel goed teken, lekker eten, ik was blij dat ik die behoefte weer had, zelf naar de winkel om recepten te halen en zin hebben om te koken....wow! Dat is twee jaar geleden ofzo. Deze prachtige ontwikkeling heeft echter ook een keerzijde die we allemaal in meer of mindere mate zullen herkennen.............je bereikt het punt dat je broek niet meer dicht kan! Oei dacht ik, nu is het tijd om iets te doen en dat is niet een nieuwe garderobe aanschaffen, nee....aan de lijn...nou goed het lukt niet echt, dus ben ik nu nog fanatieker aan het sporten, samen met leonieke. We spinnen 3uur per week waarvan een spinningles vanaf deze week nog aangevuld wordt met bodypump. Beiden vinden we het erg fijn om te doen, bovendien is het goed voor ons!  

Aan de slechte nachtrust lijk nog steeds geen einde te komen helaas; steevast word ik om 00.30u in een soort van paniek wakker, Tys is dood, ons kindje, is ons kindje dood en wij leven gewoon verder? ja daar lijkt het wel op. Dat kan toch niet?? Nee, je zou denken van niet, het gebeurt wel, brr. Denk ik wel genoeg aan hem, zou hij ons kunnen zien of meemaken, is er niets meer nu? Ik schat in dat ik dan een half uurtje wakker ben. Om 04.38 trippelt Sam naar beneden en nestelt zich nauwelijks merkbaar tussen ons in, elke dag rond 04.38, echt heel gek. Dan rond 6u ben ik wakker en kan ik niet meer slapen, wel doezelen.

Elke week denk ik, ik schrijf een kort stukje, maar als ik eenmaal op gang ben....

Afgelopen weekend met Sam en Tristan naar Plopsaland geweest! Het was geweldig leuk, we konden overnachten bij Becky en Harm, die tennisweekend hadden, waarover Sam not amused was :-), hij was wel amused toen hij en Tristan van Becky ieder 2 euro kregen voor een ijsco......en later van harm die dat niet had meegekregen nog eens!! Plopsa is een aanrader voor kindjes in deze leeftijd. Bij binnenkomst had ik het wel even moeilijk met de gedachte die zich aan mij opdrong hoe leuk Tys dit wel niet gevonden zou hebben, ik zag zijn beentjes al jubbelen en zijn handjes al wapperen.

Sam zei van de week nog: Ik mis Tys wel dat ie er niet meer is. Ik ook, ik ook!!

Afgelopen donderdag was Tys langer overleden dan dat hij geleefd heeft. Gek idee, ik ben nog zo met hem bezig, hij heeft impact gemaakt die mijn hele leven voort zal duren. De dag zelf kom je door, want daar wapen je je tegen. De volgende dag, na een ontzettend gezellige middag bij onze campingburen, Sam op bedje gelegd en daar kwam het mannetje met de hamer, de dip, shit, au, maar ook; ja tuurlijk dat moet, hij heeft het verdient om verdrietig over te zijn, onze superheld! Het lijkt ook wel of je het bewust opzoekt cq doorzet zo n dip, want uitgerekend vrijdagavond pak ik het boek van Kluun, komt een vrouw bij de dokter, verschrikkelijk boek, zeker als je in de rouw zit, anderzijds erg goed om te lezen. Het maakt diepe indruk.  De tip van de arboarts, - probeer te blijven doen wat je van plan was, dip of geen dip- ter harte genomen en na een vreselijke nacht toch naar het sprookjesbos met Sam en een vriendin + kids. Goede keuze, want het was hartstikke gezellig, nog een mooie paddestoel op de kop getikt ook J.

Afgelopen week sprak ik een aantal mensen die ik eigenlijk alleen van gezicht ken, ik had ze ongeveer twee jaar niet gesproken. De een zei: de laatste keer dat ik jou zag liep je met een bolle buik, wat is het geworden en hoe oud is ie nu…… De volgende zei; vertel eens iets over jezelf; getrouwd, kinderen. Ik zei: ik heb twee kinderen waarvan er een nog leeft. Tja, het zijn allemaal, lieve oprechte normale vragen, voor mij alleen moeilijk te beantwoorden, voor de ander moeilijk het antwoord in ontvangst te nemen.

Afgelopen zondag waren we 7 jaar getrouwd. Via Oma had Sam heerlijke chocolade gekocht en riep: dat jullie 7 jaar getrouwd zijn! Oma Renee kwam oppassen, zodat Edwin en ik uiteten konden in het knoflookrestaurant in Amsterdam, samen met Wouter en Mirjam, wat heel erg gezellig was en het eten smaakte heerlijk, een heuse aanrader. We parkeerden bij de Bijenkorf die nog open was, dus die hebben we in 30 min leeg gekocht, zo vindt Edwin shoppen wel leuk J.  De volgende dag met een enorme knoflookwalm vertrok ik samen met Yolanda naar Leusden om de directeur van het Astmafonds te interviewen. In het begin vh gesprek voelden we ons heeeeel erg klein, hij vertelde over omzetten van € 3.500.000 pj alleen al aan collecten en dat soort dingen…….maar toen we aan onze rol gewend waren werd het een allerplezierigst gesprek, heel veel tips/ inzichten gekregen en veel sympathie voor de directeur. Ik mag hem altijd mailen en helpt ons graag verder. SUPER dus!

8 maanden geleden overleed ons lieve mooie ventje, onze held! Aanstaande donderdag is hij 8 maanden en 5 dagen overleden, dit is exact de tijd dat hij bij ons heeft mogen zijn, na donderdag is hij langer bij ons vandaan dan dat hij bij ons geweest is. Genoeg reden voor een flinke dip; die hadden we zaterdag alledrie ook wel een beetje, met hangen en wurgen toch de dag doorgekomen natuurlijk, want zo werkt dat. Zo slim als ik ben ging ik ook nog eens de film house of de spirits kijken, een ware tranentrekker, iedereen gaat daar dood en er gebeuren allemaal nare dingen zo tussen de mooie momenten door.

Toen ik zwanger was v Tys ben ik een boek gaan lezen van John Irving, tot ik jou vind, n boek v 820 paginas, ja ik had alle tijd dacht ik.....vd week zag ik hem weer liggen, laatste letter gelezen op de dag dat ik ging bevallen v Tys. Ik ben er zaterdag weer in begonnen, was even moeilijk, maar ik lees nu weer graag verder, t zal altijd een speciaal boek blijven denk ik.

Sam heeft het nog elke dag over Tys en speelt veel in Tys zijn kamertje met Tys zijn speelgoed. Vandaag zei Sam; mama, ik wil naar waar Tys dood is, dan wil ik spelen in Donaldhuis (hij wilde dus naar t macdonaldhuis naast t AMC). Vrijdag kwam Roos spelen, ze keek aandachtig naar de foto van Tys, Sam vertelde haar hele verhalen over Tys en hoe of wat dood is. Roos vertelde dat haar ouwe opa ook dood is en toen was het tijd om te kleuren. Vorige week was Sam een beetje dwars, hij kreeg niet alle aandacht want Leonieke en Rick waren bij ons eten. Opeens zegt Sam; Tys mag niet dood zijn, mag niet van mij! Rick had gelukkig de site van die week gelezen en zei; nee, maar hij was wel lekker mee op vakantie he, toch Sam? Sam werd rustig. Tja en zijn mama heeft ie er af en toe voor over hoor.....we liepen v de kermis met vrienden mee naar een bbq, halverwege zei Sam; mama je bent de fietsen vergeten. Ik haalde ze snel op terwijl Sam met Arien en Jaqueline meeliep. Sam tegen Arien: mijn mama vergeet altijd alles! Arien; jee hoe ging dat dan op vakantie, vergat ze jou toen wel eens? Sam: nee, papa was mee..... Gisteren wilde ik Sam graag een kusje geven. Sam: nee mama, ik ben allergisch voor kusjes........

Onder het kopje Nieuws op deze site staat weer veel info inz Tysfonds. oa donatie v 1.500, logo Tyfonds en statuten getekend!